[พากย์เสียง] เกิดใหม่ทั้งที ขอปั้นพ่อเป็นเจ้าสัว

ซูหว่านชิงคือผู้กุมอำนาจตัวจริงของเทียนเฉินกรุ๊ป เพื่อสนับสนุนสามีอย่างกู้เหยียนเฉิน เธอยอมถอยไปอยู่เบื้องหลัง กลายเป็นแม่บ้านเต็มตัว คอยดูแลครอบครัวอย่างทุ่มเทมาตลอด 7 ปี แม้ในวันที่กู้เหยียนเฉินป่วยหนัก เธอก็ไม่เคยทอดทิ้ง และทุ่มเททุกอย่างจนเขาหายดี แต่ความรักที่เธอทุ่มให้จนหมดใจ กลับแลกมาด้วยการทรยศอย่างเลือดเย็น ในงานฉลองครบ 100 วันของลูกชายกู้อัน กู้เหยียนเฉินกลับพาชู้รักซูอวี่หรานและกู้ฮ่าวอวี่ลูกนอกสมรสของเธอกลับมาอย่างเปิดเผย ภายใต้การให้ท้ายและลำเอียงของพ่อแม่เขา กู้เหยียนเฉินยื่นข้อเรียกร้องไร้เหตุผลให้ซูหว่านชิงเลือก ไม่ยอมให้ซูอวี่หรานสองแม่ลูกเข้ามาอยู่ในบ้าน แล้วเป็นคนรับใช้ของตระกูลกู้ต่อไป ก็ต้องหย่าโดยไม่มีสิทธิ์พาลูกไปด้วย เธอจึงตัดสินใจหย่า และทวงคืนทุกอย่างที่เคยให้เขาไป

คู่หมั้นของฉันดันเต้ เดอ รอสซี คือทายาทของตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในแมนฮอร์น เขารักฉันอย่างลึกซึ้ง แต่ก่อนวันแต่งงานเพียงหนึ่งเดือน เขากลับบอกว่าครอบครัวของเขาได้จัดเตรียมให้เขามีลูกกับเพื่อนสมัยเด็กของเขา อิซาเบล เดอ ลูกา แม้ฉันจะปฏิเสธไม่ยอมรับเรื่องนี้ เขาก็ยังหยิบยกขึ้นมาพูดทุกวันและพยายามกดดันให้ฉันยอมรับมัน ครึ่งเดือนก่อนวันแต่งงาน ฉันได้รับผลตรวจการตั้งครรภ์ และพบว่าอิซาเบลตั้งครรภ์มาแล้วมากกว่าหนึ่งเดือน ทั้งที่ฉันยังไม่ได้ให้ความยินยอมกับดันเต้เลย ในตอนนั้นฉันจึงตระหนักได้ว่าความสัมพันธ์ที่ยาวนานของเรานั้นเปราะบางเพียงใด ฉันยกเลิกงานแต่งและทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยมอบให้ฉัน จากนั้นในวันแต่งงาน ฉันออกเดินทางไปเอโทเลียเพื่อสานต่ออาชีพแพทย์ของฉัน ฉันตอบรับตำแหน่งกับองค์กรแพทย์นานาชาติ และตัดขาดความสัมพันธ์ทั้งหมดกับโลกมาเฟีย ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา เขากับฉันก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป

เจ้าชายไททัสปลอมตัวลงไปใช้ชีวิตใต้ดินในฐานะนักสู้กลาดิเอเตอร์ เพื่อตามล่ากลุ่มผู้วางยาพิษที่หมายเอาชีวิตบิดา จักรพรรดิแห่งโรม ระหว่างการต่อสู้ในสนามประลอง เขาได้รับการช่วยเหลือจากวาเลเรีย บุตรสาวของวุฒิสมาชิก ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยช่วยเธอให้รอดพ้นจากขบวนการค้าทาสตั้งแต่ยังเป็นเด็ก วาเลเรียขอเขาแต่งงาน เพื่อปลดปล่อยเขาจากสถานะทาส ทั้งสองร่วมมือกันเปิดโปงแผนสมคบคิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังกำแพงพระราชวัง ก่อนจะทวงบัลลังก์คืน และปกครองกรุงโรมเคียงข้างกัน

หลังจากที่ผมลืมตาดูโลกได้เพียงห้าวัน แม่แท้ๆ ก็เลือกทอดทิ้งฉัน แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเธอคิดอะไรอยู่ เพราะสถานที่ที่เธอเลือกทิ้ง กลับเป็นหน้าคฤหาสน์ของตระกูลเบียงโก เมื่อบรรดาสาวสวยในตระกูลเดินมาเห็นเด็กทารกอย่างฉัน พวกเธอต่างขมวดคิ้ว ก่อนจะมีคนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า “รับเด็กคนนี้มาเลี้ยงดีไหม?” นับแต่นั้นเป็นต้นมาฉันก็มีพี่สาวถึง 109 คน ที่บ้าน ฉันคือเจ้าตัวแสบที่ได้รับการตามใจจากพี่สาวทุกคน เพื่อไม่ให้พวกเธอต้องเป็นห่วง ฉันจึงใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและไม่สร้างปัญหามานานกว่าสิบปี กระทั่งวันหนึ่ง ฉันถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียนมัธยม โจวานนี รอสซี ลูกชายมหาเศรษฐีประจำโรงเรียน พาผู้ติดตามมาล้อมผมไว้ในห้องน้ำ พวกมันสาดน้ำเย็นใส่ ฉีกเสื้อผ้าจนขาด แถมยังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปฉันไว้เพื่อประจาน “มองอะไรนักห๊า? นายมันก็แค่เด็กบ้านจน ยังจะมาทำหยิ่งต่อหน้าพวกเราอีกเหรอ? ขยะอย่างนาย ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่มีวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้!” แต่ครั้งนี้พวกมันลงมือกับฉันหนักเกินไป ฉันจึงตะโกนสุดเสียง ก่อนจะกระชากตัวโจวานนีแล้วพุ่งกระโดดลงจากชั้นสามไปพร้อมกับเขา เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง มาร์เชลลา เกรโก พยาบาลประจำโรงเรียน ก็กำลังต่อว่าฉันด้วยความโกรธ “โจวานนีก็แค่ซ้อมเธอนิดหน่อย ถึงกับคิดจะฆ่าเขาเลยเหรอ? เวลาโดนคนอื่นด่าหรือลงไม้ลงมือ เธอไม่คิดจะทบทวนตัวเองบ้างหรือไง? กลับคิดแก้แค้นเสียอีก!” “รีบเรียกผู้ปกครองของเธอมาที่นี่เดี๋ยวนี้! ถ้าวันนี้ไม่มีผู้ปกครองมา เธอก็ไม่ต้องคิดจะออกจากที่นี่!” ทันทีที่ได้ยินคำสั่งนั้น ขนทั้งตัวของฉันก็ลุกชัน...

ตลอดระยะเวลา 25 ปีของชีวิตคู่ เอ็มม่าทุ่มเทดูแลครอบครัวอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และยังคอยปรนนิบัติ...

เมื่ออายุสิบเจ็ดปี เสิ่นชิงยวี่ถูกพ่อแม่แท้ๆ และพี่ชายรับกลับบ้านจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เดิมทีเธอคิดว่าจะได้สัมผัสความรักความอบอุ่นจากครอบครัวที่เธอเคยสูญเสียไป แต่กลับพบว่า เสิ่นชีชี บุตรสาวบุญธรรมได้รับความโปรดจากพ่อแม่อย่างล้นหลาม เพื่อรักษาตำแหน่งของตน เสิ่นชีชีจึงวางแผนใส่ร้ายเสิ่นชิงยวี่ โดยกล่าวหาว่าเธอมีความสัมพันธ์ฉาวโฉ่กับบุตรชายของตระกูลผู้ดี ตระกูลเสิ่นจึงตัดสินใจส่งบุตรสาวแท้ๆ ของตนเข้าไปยังสำนักศึกษาจิ้งชิน เพื่อศึกษาคุณธรรมของสตรี ทว่าที่นั่นกลับไม่ได้เป็นเพียงโรงเรียนสำหรับสตรีตามที่เห็นจากภายนอก หากแต่เป็นสถานที่ที่เปรียบเสมือนขุมนรก เสิ่นชิงยวี่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในนั้นถึงสามปี ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยบาดแผล และชีวิตเหมือนตกอยู่ในนรก ก่อนวันกลับบ้าน เสิ่นชิงยวี่ได้ทราบข่าวร้ายว่าเธอป่วยเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษา ความสิ้นหวังทำให้เธอละทิ้งความผูกพันทางครอบครัวโดยสิ้นเชิง เธอตัดสินใจว่า ก่อนที่ชีวิตของเธอจะสิ้นสุดลง เธอต้องตัดขาดทุกความสัมพันธ์กับตระกูลเสิ่น